verhaal 117: Oud Karton

Eerste zaterdag van de maand...oud papier. Maar tegenwoordig is oud karton een betere duiding. De krant lezen wij digitaal, maar de internet aankopen worden massaal, verstopt in karton, het dorp in gereden….deze verpakking moet er dan ook weer uit.

De massa is er altijd één meer dan je zelf denkt, ook bij ons stond een berg karton…..de oude zwart wit beeldbuis is ingeruild voor een heuse smart-tv van ongekende omvang.

De installatie van het gevaarte, toch een omvangrijk IT project, is goed gelukt...kan de overheid nog een puntje aanzuigen…. Een enkele vloek of krachtterm slechts, hetgeen de spraak gestuurde bediening direct aanleiding gaf tot het vertonen van enkele inspirerende harde natuurfilms.

Eva Jinek was al niet mijn favoriet, maar als ze stevig dichtgemetseld, je kamer binnenkomt is het wel even slikken. De interviews met gewone, ongeschminkte, mensen deden mij terugdenken aan de tijd dat ikzelf de puisten en mee-eters tegen de spiegel aandrukte…..

Echter de voetbalwedstrijden, haarscherp, zijn een genot op de huisbioscoop, hoewel de mooiste beelden, wazig en in zwart wit, op YouTube terug te zien zijn...6 mei 1970.

Niet alleen omdat mijn club die cup won, maar ook de weemoed, topvoetbal was toen aanraakbaar, geen beursgenoteerde onderneming of speeltje van een Sjeik.

Aankopen deed ik bij de spelers….. mijn voetbalschoenen bij de doelman en de kaartjes voor de thuiswedstrijden bij IJzeren Rinus, die samen met Theo de Tank, een ondoordringbare muur vormden.

Bruggen

Opa bewaakte de Belgische grens gedurende de eerste wereldoorlog, jaren later stal hij genoeg voedsel om de halve straat door de hongerwinter te slepen. Mijn vader ontvluchtte de arbeidseinsatz in Duitsland, om bij thuiskomst direct naar een oorlog in Indië gestuurd te worden.

Ons eigen bestaan kende tot voor kort geen wereldomvattende crises….de koude oorlog was alleen koud als je aan de verkeerde kant van de muur zat.

Nu plots ongekende sterfte, Engelse variant, lockdown en avondklok. … we zitten opgesloten.

San Francisco met zijn Golden Gate brug….onbereikbaar. Rotterdam, rondje over de Erasmusbrug, onmogelijk. Prachtige bruggen….maar nu we niet ver weg kunnen, fietsen we over de bruggen in onze gemeente.

In Nieuw Balinge is de vernieuwde brug een juweel.

Meestal kost het tijd voordat (ver)nieuwbouw mooi is, een bouwwerk moet langzaam opgaan in de omgeving om haar schoonheid prijs te geven.

Echter de brug over de Middenraai was meteen na de verbouw ráák. Een aanwinst, het kunstwerk maakt meteen duidelijk waar het centrum van het dorp is….niet de school en het dorpshuis, maar de brug geflankeerd door kerk en banken.

Schoonheid is subjectief, derhalve besloot ik mijn woorden kracht bij te zetten door een foto te maken van die hoop roest.…. het kan nog mooier !!

Niet alleen kwam de zon heel even door in deze sombere maand, maar van de brugleuning vloog een blauw metallic vogeltje de bomen in. Een ijsvogeltje in hartje Nieuw Balinge !!!

 

Opa zat vol verhalen over de mobilisatie destijds, de ogen van mijn vader glinsterden wanneer hij over Indië

sprak….Corona, het is geen kleinigheid, maar er blijft genoeg over, zolang je maar lekker kunt doorademen