verhaal 103: Letterzetter

Wanneer de naam Frits van Turenhout bij U een belletje doet rinkelen, dan behoort U tot de corona risicogroep. Ver in de vorige eeuw, toen er nog geen internet was en alleen zwart wit televisie, zat je elke zondag om half vijf met je oor bij de radio….de voetbaluitslagen. Je verwachtte dat Feyenoord had gewonnen, je wenste dat Ajax punten had laten liggen, maar ook hoopte je op een 0-0 uitslag. Niemand kon mooier nuhl-nuhl zeggen dan Frits.

Later tijdens de Vietnamoorlog was er het 8 uur journaal, waarin steevast ook iedere dag het aantal omgekomen militairen werd genoemd. Ook zo´n moment waarop de aantallen van alle kanten werden belicht, meer dan gisteren, minder dan vorige week.... Achteraf een zinloze dood voor vele Amerikaanse jongens. Misschien had er tussen de slachtoffers wel een goede president gezeten, de huidige ontliep, ook toen al, met een rot smoes de dienstplicht.

Nu, anno 2020, is weer dagelijks rond 14.00 uur een getal moment, als het RIVM komt met het aantal Corona besmettingen en Corona doden … wordt weer tijd voor een ouderwetse Nuhl-Nuhl.

Hoe kleiner het beest...hoe groter de plaag…. dat weten we in Witteveen al veel langer, met de stekende neefjes en de levensgevaarlijke teken...maar nu hebben zélfs onze dierbare doden last van een rot beestje...Niet direct, maar de sparren op de begraafplaats zijn de klos….de letterzetter, een klein kevertje, knaagt de bomen het graf in. Om verspreiding te voorkomen moeten de bomen omgezaagd, derhalve even geen laatste rustplaats voor onze doden.

Schijnwerper….

Toch is het nog goed toeven in ons Dorp en omgeving en je hoeft niet altijd te fietsen… de drie meren loop dwars door ons eigen bos is ook altijd aangenaam en natuurlijk het Witteveens ommetje langs de ooievaar met jongen. Doorsteken naar de Broekstreek is een aanrader, je kunt er prachtig wandelen door de houtwallen, direct is duidelijk dat daar het landschap veel ouder is. Je kunt er de wielewaal horen en mogelijk zien, een prachtige grote gele vogel. Op de terugweg asperges kopen...eenmaal thuis meteen vers de pan in, klontje roomboter erover...gekookt eitje..een traktatie.

Gewoon een beetje dwalen door ons dorp verveelt nooit…

De Dikke en de Dunne, van Kooten en de Bie, Adam en Eva...allemaal onlosmakelijke duo´s, de één versterkt de ander. Zo ook in ons plantsoen, vaak is het de bloeiende paarse Rodo, die met de eer gaat strijken, maar let eens op de meidoorn ernaast die wit, in volle bloei, de Rodo in de schijnwerper zet.

Jammer, dat het maar een paar weken duurt, half mei ...lente in Witteveen op zijn mooist. Zorgen zijn er wel, het gebrek aan water, in de vorige jaren, is nog zichtbaar en op veel andere plekken in de omgeving zijn de Rhododendrons door de droogte afgestorven. Een IC voor Rodo´s bestaat niet, een enkel gietertje is voor onze monumenten niet voldoende. Misschien kan in deze droge periode wekelijks een giertank water de waardevolle Rodo´s door de droge periode helpen. Kunnen we volgend jaar, gezond en wel, weer genieten van een prachtige lente.