verhaal 106: Vakantie

Indianen bezoek je in hun pueblo in Amerika. Zulu´s ontmoet je in een kraal in Afrika. Dayaks laten hun trofeeën zien in een long-house in Azië.

Maar ook minder ver is er altijd de zoektocht naar het oorspronkelijke…. Een signora die pasta draait op een historisch plein in Italië.....Na een lange afdaling van een Alpen col een pastiche drinken en een groet roepen naar de Fransoos die er een balletje aan het gooien is op het dorpsplein.

Dit jaar staat voor veel mensen, noodgedwongen, vakantie in eigen land op het programma...Drenthe !!

Welnu kunnen we in Witteveen onze, door Corona geteisterde, landgenoten toch niet een authentieke ervaring meegeven.

Het barrooster van onze feesten toveren we om tot plantsoenrooster. Als je dienst hebt ga je, als boerenknecht of boerenmeid, verkleed in het plantsoen rond lopen. Rode snotlap om en zwaaien maar.

Bij het bordje carbid schieten, schop je met klompen hard tegen een melkbus...men weet niet beter .… Je mompelt, zo onbenullig mogelijk, ¨moi¨ of iets onverstaanbaars terug als de bezoekers je groeten. Uiteraard op de foto, al naar gelang de wens van de toerist welwillend lachend of dreigend met een hooivork. Thuis in de overvolle Randstad of het zieke zuiden kan men dan met plaatjes de bestaande vooroordelen erbij fantaseren.

Moeten we wel de zonnepanelen op het voetbalveld camoufleren, dat we het snelste internet van Nederland hebben zien ze sowieso niet……

Aan de andere kant…Venetië is juist op adem gekomen tijden de crisis, in Amsterdam vrezen ze de terugkeer van de dronken Britten….moeten wij in Drenthe wel vol inzetten op de toeristen. De boswachters klagen nu al over de drukte met de vele loslopende honden, crossers en jawel mountainbikers…..

Nog een mooie zomer en ons zwemmeer wordt Landal am See...

Vrijgelaten

De massa is er altijd één meer dan je zelf denkt, een paar dagen naar de Randstad voelde toch als een bevrijding. Historische binnensteden, strand, een mega containerschip de waterweg op zien varen. Vanzelfsprekend midden door Rotterdam en langs de molens van Kinderdijk. Uiteraard op de fiets, juist op dit vervoermiddel hoor je er helemaal bij. Trappend op je tweewieler ben je overal echt...van hier….

Als een geboren Hagenees rijd je tegen de richting in...als een ras Rotterdammer negeer je de stoplichten. Je belt de enkele Aziaat, die Kinderdijk, ondanks de Corona crisis, nog kon bereiken van de weg. Toevallig precies op de plek waar ik, als grof gebouwde tiener, bijna 50 jaar geleden, een papieren rijksdaalder kreeg, nadat ik op de foto was gezet, de armen over de schouders van twee kleine Japanse dames. Kaplaarzen aan, hengels in de hand en voor de wereldberoemde molens, was ik die autochtoon die de vers gevangen vis met rauwe ui naar binnen liet glijden….Fantasie is van alle tijden.

Zowel na een korte trip of lange reis is het altijd weer feest om terug te komen in Witteveen. Mocht U op vakantie gaan, verheug U op de terugkeer en anders bezoek Orvelte en haast je dan weer terug naar het echte leven...