verhaal 11: WOW

In Nieuw-Zeeland zal ik waarschijnlijk nooit komen, toch heb ik ook wel WOW-momenten. Bijvoorbeeld als ik op mijn fiets, uit de bossen van Gees, de Hoge Stoep opdraai. Dit is een open heide gebied met enkele lage boompjes. De naam zegt het al, het ligt ook iets hoger het is een langgerekte zandheuvel ontstaan in de ijstijd. Het is er altijd prachtig, uiteraard aan het eind van de zomer als de heide in bloei staat, maar ook een dunne sneeuwlaag in de winter is prachtig. De typisch Nederlandse luchten op de achtergrond met wolken en een laaghangende zon.

Om er te komen rij ik meestal langs het Mekeler meer alweer een restant uit de ijstijd. Alhier het wildrooster over …..in de verte staat midden op de weg een grote zwarte Schotse Hooglander. Van een bevriende boer geleerd om luid kuuus kuuus!! te roepen om de aandacht te trekken. Zo ook gedaan, het beest kijkt op en wandelt van het fietspad af.

Op de terugweg hetzelfde, dezelfde Hooglander op mijn pad. Wederom mijn roep…….het beest kijk op en blijft nukkig staan. Ik ga niet weer weg voor die fiets met die grijze kop erop. Met een behoorlijke snelheid ga ik recht op het beest af, mijn vertrouwen maakt plaats voor twijfel…en uiteindelijk paniek. Bij een dergelijke ontmoeting met een Hooglander gelden andere regels dan bij het platrijden van naaktslakken of kleine kikkers. Mijn materiaal redt mij, de remmen schreeuwen het uit als ik erin knijp. Dit snerpend geluid doet ook het beest schrikken en het rund vlucht vlak voor me het heideveld in.

Vaarwel

De vakantie is begonnen. We trekken erop uit naar zonnige oorden zoals Italië en Frankrijk, waar men overigens ook van vogels houdt.

Ortolaan

Ik had het idee om deze column vol te houden tot de zomervakantie.

Hoelang is het vol te houden en blijft het leuk om een fietstocht in de buurt van Witteveen aan te grijpen om een column te schrijven ?

Belangrijker nog…hoeveel mensen doe ik een plezier met mijn zinnige en onzinnige verhalen over mijn fietstochten. Hoeveel mensen nemen überhaupt nog de tijd om een stukje van ongeveer 500 woorden te lezen. Het is nu een tijd van on-liners, tweets en beelden. Leest alleen de redacteur mijn stukje om te scannen op foute teksten als k¢t of l¢l of Al Qaida.

Door gebruik van de laatste naam weet ik in ieder geval dat dit stukje door een medewerker van de AIVD gelezen wordt en mogelijk wordt vertaald voor de CIA, zo plagen we big brother .

Toch zijn nog lang niet alle vogels aan de beurt geweest en heb ik nog wel een aantal bijzondere ontmoetingen op de plank liggen.Het 90-jaar feest heeft mij erdoor getrokken. Een aantal dorpsgenoten begon spontaan over mijn stukjes. Een wel erg goede lezer vroeg mij wanneer “De werkende Mensch 2” zou verschijnen. Er was immers wel een deel 1 geweest.

Misschien is dat een toepasselijke cliffhanger …..na de vakantie weer aan het werk.