verhaal 114: Randstad

Corona of niet….op enig moment word je ongehoorzaam, de één gaat vuurwerk afsteken, de ander op reis. Omdat zoonlief al weer maanden is verhuisd, wilden we toch kijken in welke studentikoze zooi hij nu weer verzeild is geraakt. Omdat je zelfs in de Randstad, als je met een vergrootglas zoekt, ook prachtige gebieden hebt, kwamen we op dag één in de Amsterdamse Waterleiding Duinen. In Drenthe hebben we één edelhert, discussie...afschieten of niet. Welnu ook in deze duinen speelt de ruzie….begrijpelijk. De eerste damherten beslopen we alsof het een unieke waarneming was, maar het bleek dat je struikelde over de herten...Typisch Amsterdams, overdrijven zit in de genen….

  
Onderweg een sporthal...zo leek het...maar op het bord stond….¨Ultimate sport experience¨. Er fietsten mensen in kekke kleren, binnen, goed zichtbaar in de etalage, ze kwamen geen meter verder. Klaarblijkelijk was er ook een sportschool...een uitdaging aan U lezer, met welke pakkende naam kunnen we de Tille dan op de kaart zetten ?

In ons hotel meer opgeklopte onzin er was geen ontkomen aan…….twee gemeenteambtenaren (v) sliepen er ook. Omdat 58 kilometer heen en weer rijden geen optie was, verbleven ze tijdens de gemeentelijk betaalde cursus in het hotel. De cursus ging over ¨vrouw en verlangen¨ , een raadsel wat dat te maken heeft met werk op het stadhuis .Welnu ik kan mij alles voorstellen bij vrouwen en verlangen, maar blijkens het, met rode wijn doorzeefde, gesprek bleken de dames een andere richting uit te gaan, wij konden niet anders dan meeluisteren er was geen ontsnappen aan.

Volgens mij waren deze dames gevlucht uit de trieste huiselijke situatie, lastige pubers, luidruchtige buren dichtbij en manlief dag in dag uit onderuitgezakt alweer naar voetbal staren. Snel dronken wij het door Trappist gebrouwen gerstewijn, in onze hotelkamer konden we tenminste rustig Feyenoord kijken….

Gevaar

Dag twee op de fiets naar zee en door de duinen….over het strand lopen, leunend tegen de wind, is iets wat in Drenthe niet gaat…..de kleine strandlopertjes….vogeltjes !!...dribbelden met een hoog beentempo langs de branding.

Ook het fietsen door de duinen was een avontuur. Het weer was miezerig...maar soms ook weer de felle winterzon, het was heerlijk rustig. Slechts een paar mountainbikers hadden het onzekere weer getrotseerd, maar het was bijna net zo rustig als bij Ons, in Drenthe. Corona besmetting was uitgesloten, maar levensgevaarlijk was het wel ….hoezo…..U herkent het wellicht niet, maar het wemelde van de ¨Overstekende Duinen¨ Nietsvermoedend zit je op de fiets, steekt er plotseling een zandhoop over !!!

 
Ook nog aan de andere kant, langs het IJsselmeer gefietst, Enkhuizen en Hoorn, altijd weer mooi. Omdat de horeca gesloten was, moesten we opwarmen in een museum….Museum van de 20e Eeuw...het voelde als thuiskomen. Ook allemaal zooi waar we vroeger blij van werden, vervolgens bij het grof vuil dumpten, om nu terug te vinden in een heus museum. Omdat in ons museumpje in Witteveen nog wel drank en spijs wordt geserveerd zijn we niet te lang gebleven. Zoals altijd was het weer goed om de schrikdrempels van de Kanweg op te hobbelen…..heerlijk weer thuis.