verhaal 116: Dooie boel

2021 alweer, het lijkt alsof de tijd steeds sneller gaat…...foutje !!!!...een zenuwarts vertelde mij ooit, dat juist de stromen in je hersenpan steeds trager gaan. De tijd schrijdt met ijzeren regelmaat voort, maar jijzelf hebt steeds meer moeite het tempo bij te houden.

Zo doordenkend, is het ook daarom, dat nu begin januari, de lente verder weg lijkt dan ooit ?? Of wakkert het waterkoude weer en de pandemie, ons verlangen naar de eerste warme zonnestralen aan.

Werkt het ook omgedraaid ? Over een jaar ligt Corona wellicht in een ver verleden en die vieze winter is in mei, na een wilde april, alweer lang vergeten.

Als de tijd eenzelfde tempo houdt maar je hersenpan steeds trager, dan komt ook het verre verleden relatief steeds dichterbij...Je ouders met hun liefde en feilen, de verliefdheid op de middelbare school. Bijna tastbaar worden de momenten die, alweer jaren geleden, het leven richting gaven. Op een grauwe januaridag als de omgeving saai is, vertrekken de gedachten, tijdens het fietsen, naar momenten die willekeurig of onwillekeurig, toevallig of gepland, bepalend waren in het leven.

De tijd zelf echter kent geen genade, het verleden komt vanzelf langszij op het moment dat je zelf geschiedenis wordt.

Voor die tijd nog wat kilometers maken….ook in januari, de wilde zwanen zijn eindelijk weer in het land. In de singel naar Balinge veel kleine trekvogels….Kepen is het vermoeden.

lijk

Op een fietstocht door de modder kwam ik, terug in de bossen van Witteveen, een lijk tegen. Althans het stoffelijk overschot was flink aangebrand, sterker nog er lag slechts een hoopje as naast een klein monumentje diep verscholen tussen de bomen.

Begrijpelijk dat de overledene graag uitgestrooid wilde worden in de bossen van Witteveen, maar wel wat eenzaam, of waren de nabestaanden te krenterig ?

Ons dorp heeft een prachtige begraafplaats midden in het bos, met voor ieder wat wils. Zwarte zerken, een natuurplekje maar ook een strooiveld waar je voor 7 tientjes een urn kan leegschudden.


Nadat de zieke bomen op onze dodenakker waren weggehaald (verhaal 103 letterzetter) was het een tijdje een teringzooi, maar inmiddels is het middenstuk gerenoveerd en mijn complimenten. Smaakvolle nieuwe aanplant, jammer dat er geen mooie treurwilg is bijgezet, maar wellicht groeit dat stuk chagrijn niet op droge grond. Echter het centrale plein ligt er stralend bij. Door de renovatie zijn een aantal prachtige nieuwe plekken vrijgekomen.

Zoals de rijke stinkerds in de middeleeuwen centraal in de kerk werden begraven en onze Oranjes een eigen keldertje hebben in Delft, zo kent Witteveen nu ook een droomplek. Ik heb zelfs serieus overwogen om voor te piepen...in de huidige tijd kan dat niet moeilijk zijn….een kerkdienstje op de biblebelt bijwonen en het is voor de bakker. Even ademnood en de fietsen kunnen verkocht, de klok geluid en de bloemen op je graf gezet.

Typisch gedachten voor begin januari...maar even dik aangekleed, jezelf warm fietsen door de bossen van Gees, een troostende trappist bij thuiskomst. Als U dit leest is de eerste januari week alweer geschiedenis…..