verhaal 119: Mantinger sneeuw

Heeft de winter ons toch te grazen genomen….twintig centimeter sneeuw, de fiets blijft noodgedwongen op stal. Maar niet bij de pakken neerzitten, lekker wandelen door onze bossen. Meteen al met de neus in het eremetaal…..koud de deur uit of een piepklein bosvogeltje liet zich goed zien...een goudhaantje. Verder naast het Hof, vlakbij de enige echte iglo die wij in het bos hebben, een goudvink !! Het wemelde ook van sporen op de grond….reewild, een das of vos ?

Ik volgde een slede spoor naar mijn verleden, althans de gedachten gingen terug...Jaren geleden zaten mijn kinderen achterop, op weg naar de speelwei, alwaar de hoogste heuvel ter wereld goed was voor een bult sneeuwplezier.

Ook veel dorpsgenoten lieten voetstappen in de sneeuw achter…..

 

Onwillekeurig zetten zij mij op het spoor van Joop Doderer, deze acteur vertrok teleurgesteld naar Londen omdat het publiek hem niet meer los kon zien van de zwerver Swiebertje, maar hij liever het grote toneel op wilde...MacBeth, King Lear…..

Hoezo de gedachte aan Swieber ? Welnu veel Witteveners vroegen mij...op een plagende toon….¨moet je niet fietsen ??¨ Klaarblijkelijk te jong of kort van memorie...Vergeten is de tijd dat de linkspoot menig bal stijf de kruising inschoot.

In tegenstelling tot Joop zal Uw columnist zeker niet vertrekken uit ons dorp, zie het meer als compliment...de column wordt in ieder geval wel gelezen.

Leermomenten

Komt het door Swieber, is het verslaving of mijn zucht naar avontuur ? Al snel werd toch de fiets gepakt ….op naar het mooiste fietspad van Nederland. Echter er was geen pad meer te herkennen, een dik pak sneeuw versperde de weg..valangst ?… avontuur was toch het doel ! Een beetje sneeuw moet  te doen zijn….

Ik gaf mezelf van Jetje en maakte vaart, om na 20 meter de strijd te verliezen. Ruzie met sneeuw en zwaartekracht, kansloos viel ik in het witte matras. Als geoefend valler wist ik de overbelaste Eerste Hulp te vermijden, na het opklauteren bleek alleen de schouder wat pijnlijk. Ik besloot verder te klunen, hierbij de fiets als rollator gebruikend. Net als bij het vallen, als je tijdig begint te oefenen, scheelt het een breuk.

 

De wandeling bleek éven een kadootje, ik liep door een kunstwerk. Donkere bossages, sneeuwwitte achtergrond en een fel blauwe lucht. Echter halverwege een hardnekkig gezoem, boven mij vloog een drone, de bestuurder zag ik zo snel niet. Helaas was ik mijn luchtafweergeschut ditmaal vergeten. De eenzame fietser ploegend over het Mantinger Sneeuw is een prachtig plaatje, maar wat de hoofdpersoon betreft slechts voorbehouden aan Onze Lieve Heer. Op dat moment was het mijn kunstwerk of beter mijn wereld niet meer.

Nog een voorbeeld….helaas kan ik niet schaatsen, maar wat lijkt het heerlijk om door de natuur te zwieren op plekken waar je normaal niet kunt komen. Moet er dan ook een geluidsinstallatie bij, midden op de plas bij Gees of zelfs op de Stobbenplas. Als je op zo´n moment daar langskomt, leer je alvast afscheid te nemen van een wereld waarin je thuis was.