verhaal 143: Staredown

Iedere bokswedstrijd begint ermee, de staredown. Niet mijn favoriete sport, maar de staredown doet mij denken aan de huidige gespannen situatie rond de Oekraïne. Uiteraard ben ik voor de USA, omdat daar vanouds de band mee is. Maar juist omdat er veel uit het land herkenbaar is, zijn ook de verschillen zo onbegrijpelijk. De manier waarop daar politiek wordt bedreven is een nagel, ook aan onze, doodskist. Is de staredown tussen Biden en Poetin verreweg het meest dreigend, de mooiste vond plaats in onze tuin.

In de kille voorjaarszon zochten merels in het gras naar wormen, twee eekhoorntjes op de voedertafel vlak voor het keukenraam knaagden aan de kastanjes. Plots paniek in de tuin, de vogels vlogen luid roepend weg, één knaagdier schoot als een haas de struiken in. Zijn soortgenoot bleef roerloos zitten. Dertig meter verder laag in een boom was een buizerd neergestreken. De eekhoorn staarde naar de vijand, het roofdier schatte zijn kansen op een lekkere lunch. In dit geval was mijn partijkeuze moeilijker, een spectaculaire aanval zo vlak voor mijn neus is prachtig, alsof je in een Bond film zit. Echter zover kwam het niet, na een minuut of wat ging de buizerd op zoek naar een andere lunch. Mogelijk was mijn aanwezigheid achter de doorzichtige schermen een reden om verder te vliegen.

Hongerklop

 

1989 de Ronde van Italië, Eric Breukink had de heroïsche etappe rit, in de sneeuw, over de Gavi gewonnen. Waarschijnlijk had hij hiermee ook de leiders trui definitief naar zich toe getrokken. Maar in de laatste bergetappe in de Dolomieten, op de laatste klim kwam hij stil te staan. In het heetst van de strijd had hij te weinig gegeten, zijn benen konden plots niet meer, benzine op, weg roze droom.

Mathieu van der Poel, nog maar enkele jaren geleden, was op weg naar de wereldtitel, de eerste Nederlander in de regenboogtrui sinds Jopie Zoetemelk in 1985. Maar ook hij had tijdens de strijd, in barre weersomstandigheden, te weinig gegeten. Moet nu nog een paar jaar wachten tot hij de opvolger is van de oude Joop.

Met zulke voorbeelden telt een gewaarschuwd man voor twee. Nu mijn fietstochten regelmatig langer worden, is extra proviand in de fietstas op zijn plaats. De keuzestress slaat dan hard toe.

Een trui winnen hoeft zo nodig niet, een mooie replica van de roze- of regenboogtrui kost niet veel.

Voor de profs ligt dit anders, voor hen wordt tegenwoordig computer gestuurd nagedacht over elk reepje, energiedrankje of druivensuikertje. Koolhydraten, eiwitten, vocht tot op de gram nauwkeurig. De renner wordt zoveel mogelijk als machine geprogrammeerd, de prestatie wordt tot de meter voorspelbaar.

Dan heeft een enthousiaste liefhebber het veel moeilijker, gooien we pure chocola in de fietstas, lekkere voedzame noten of toch een compromis pindarotsjes.

Uiteindelijk is het altijd genieten op een van de Westmalle bankjes, zeker in deze tijd nu ook de choco eitjes weer in de schappen liggen. Voordeel van de verre tochten, ze vreten energie, dus ondanks de snoeperij blijft er zelfs ruimte voor een calorierijke trappist bij thuiskomst.