verhaal 144: Joly

Jarenlang waren er twee columnisten in Uw dorpskrant. De éne fietst nog altijd verhaaltjes bij elkaar. Veelal vrolijke verbazing en (flauwe ?) grappen over pratende vogels, poep en pies en trappistenbier. De ander maakte zich meestal druk over de aarde en hoe het nu verder moet, gedreven door een sterk sociaal gevoel. Na haar afscheid als columnist niets meer van haar vernomen totdat ik weer eens, op verkenning ter voorbereiding op mijn laatste grote vakantie, over ons kerkhof liep:

Het zou wel heel toevallig zijn als het niet een en dezelfde is ¨onze¨ columnist en de persoon aan de verkeerde kant van het gras. Bij navraag bleek ook de redactie van SenO niet bekend met het mogelijk overlijden. Wellicht weet een lezer iets meer, email naar de redactie graag.

Een van haar laatste columns had de volgende kop:

 

 

Niet gelukt dus. De eerste slachtoffers zijn gevallen in een nieuw conflict dat eigenlijk niemand wilde.

Diepgaande indruk in mijn leven maakten de eindeloze rijen gesneuvelde soldaten die in lijkenzakken terugkwamen uit Vietnam.

En dan die leuke kerel, die mij een lift gaf tussen Boston en Las Vegas, hij vroeg of ik kon rijden. Nee dus, desondanks wel meegelift. Hij kon alleen sturen met hulpmiddelen, omdat één been ontbrak, ook een deel van zijn arm miste. Gevalletje Vietnam….maar trots dat hij was op zijn ¨honorable discharge¨ (vert. eervol ontslag) met lintje uit het leger. Hij wist niet hoe het verder moest in zijn leven, ging maar naar zijn broer in Vegas.

Storm

Een andere, zinloze, oorlog met slachtoffers noemde onze bondgenoten Desert Storm. Gelukkig waren de laatste stormen bij ons niet zo heftig. Echter wel zijn er zeker rond de Stobbeplas een groot aantal bomen extra gesneuveld. Men was er al druk aan het kappen, de storm heeft er daarnaast behoorlijk huisgehouden.

De bomen konden zich niet aan elkaar vasthouden.

Die laatste zin kan zomaar ook uit een oude column van Joly zijn gekopieerd.

Opvallend echter dat het ooievaarsnest in een van de bomen nog ongeschonden lijkt. Misschien een idee voor een stormvaste woning, kunstig vlechten van takken. Hoewel de vogels zitten in de open lucht, gebruiken geen dakpannen. Terwijl de eibers geen ladder nodig hebben om ze recht te leggen.

Ben benieuwd wanneer deze bouwvakkers weer thuiskomen, de ooievaars aan de Kanweg zijn alweer present, tijdens de storm zat er minimaal 1 diep verscholen bij hun paal in het weiland.

Verder is gelukkig het land weer open en nu het nog kan en nu we het nog kunnen betalen is er een run op vakanties en uitjes in ons land. Ook Uw columnist kon niet achterblijven, door af en toe in een grote stad te fietsen, leer je de rust in Witteveen nog meer waarderen. De keuze viel op Berlijn, moet je snel bij zijn. De laatste herstelwerkzaamheden van de vernietiging tijdens de vorige wereldoorlog zijn, met de oplevering van het Humboldt Forum, net afgerond. Wat brengt ons de volgende oorlog...