verhaal 149: Dorp zonder sigaar

In de meidagen wordt de laatste wereldoorlog herdacht. In Drenthe is het prachtige monument, de gebogen spoorrails, op het kamp Westerbork het centrale punt. Een ander prachtig monument is Stad zonder hart, het herinnert aan het bombardement van Rotterdam, het centrum van de havenstad werd in mei 1940 platgegooid. Nu we mogelijk aan de rand van een nieuwe oorlog staan, waant U zich op het platteland in Witteveen wellicht veilig. Poetin zal niet zijn projectielen verspillen aan dat dorpje in Drenthe. Echter er zijn behoorlijk wat berichten over de slechte staat van het Russische leger. Stel dat er verouderde stafkaarten worden gebruikt waarop de oude luchtwachttoren, die ooit in Witteveen stond, nog als strategisch doelwit staat vermeld. Of dat er raketten op het prachtige woonhuis in ons bos staan gericht, omdat het vroeger een belangrijk meetstation was ?

Gelukkig zullen de raketten waarschijnlijk hun doel missen, maar ook als ze in ons plantsoen terecht komen zijn we alsnog de sigaar.

 

Natuurlijk, het is een rare gedachtekronkel, maar niet ver van hier is een raketinslag de harde realiteit van iedere dag. Op de fiets, nu door die oorlog, nog veel meer dan anders, komen ook de kleine monumenten langs de weg binnen….vermoorde verzetshelden, neergeschoten Franse vliegers. Deze dagen zie je het verse boeket bloemen met de dag verdrogen. Je probeert een beeld te krijgen van de slachtoffers, die nu ook waarschijnlijk een natuurlijke dood waren gestorven, maar waarvan de kleinkinderen wellicht een Champions League finale hadden kunnen spelen of het songfestival kunnen winnen.

De laatste vakantie.

Iedereen maakt wel fouten, want wie gaat er nu op het hoogtepunt van de lente weg uit Witteveen, vrijwillig op vakantie nog wel. Maar nu het nog kan en het nog niet te warm is om te fietsen, gaat de reis naar een van de hoekstenen van onze beschaving. Italië, met prachtige steden als Lucca, Florence en Siena, bakermat van de Renaissance. Niet alleen vanwege de mooie plaatjes, maar natuurlijk ook voor het fietsen. Enthousiast gemaakt door de prachtige beelden op de televisie van het wielrennen, de Strade Bianche, gaan wij over het witte gravel door Toscane.


Voordeel is dat de Primavera, de lente, er door de regelmatige regenval, nu nog fris en fruitig is. Voor stof op je fiets kan je beter door Drenthe fietsen, iedere trekker trekt inmiddels een wolk van stof over het land. Gelukkig is het grondwater in in Drenthe nog hoog genoeg, maar zeker de toplaag schreeuwt alweer om vocht.

Maar eerlijk is eerlijk een van de mooiste momenten van de aankomende vakantie zal waarschijnlijk weer de terugkeer in ons dorp zijn. Volgend jaar wellicht in februari weg, klinkt wel ouwe lullerig...overwinteren aan de Costa del sol. Vakantie noemen we het ook niet meer, nee trainingsstage in Andalusië, dit ter voorbereiding op een nieuw wielerseizoen in Drenthe. Deo volente.