verhaal 153: Verkeerskleed

Fietsend over de Smeengeweg lijken de auto´s in de verte op de provinciale weg klein, net speelgoed. Zelfs de grote gele trucks van de Jumbo zien eruit als de Dinky Toys waarmee je vroeger speelde op het verkeerskleed.

Echter langs de snelweg op een verkeersbrug over de grote rivier, wanneer over 6 banen het snelverkeer langs het enkele fietspad voorbij raast, lijkt het verkeer een meerkoppig monster. Beangstigend, niet zozeer omdat de vangrail tussen fietspad en het monster niet te vertrouwen is, Rijkswaterstaat is prima in staat een degelijke afscheiding te maken. Angstaanjagend is de enormiteit van het massale verkeer. Het besef dat het niet een enkele brug is over een rivier in Nederland, nee de hele mensheid jaagt en jakkert massaal over de aardkloot, waarbij de controle verloren lijkt.

Massale evenementen zijn niet aan mij besteed, de TT in Assen, een muziekfestival of stadionconcert; liever fiets ik een straatje om. Alleen het idee al om plastic bier te moeten drinken.

Raar dan weer, dat ik voor een avondwedstrijd van Feyenoord in een kolkende, gevreesde Kuip, heen en weer wil reizen, terwijl je thuis voor de buis het veel beter kunt bekijken; niemand is consequent.

Hypocriet noemt men het ook wel, een modern moeilijk woord dat veelal in felle discussies met tegenstanders wordt gebruikt. Op het moment dat het woord valt, weet je bij voorbaat al dat de tegenstellingen nooit worden bijgelegd. Veel mooier en gemoedelijker klinkt ¨boter op je hoofd¨.

Vam bult

Een groot evenement, ook nog in de buurt, was het NK wielrennen over een prachtig parcours op de VAM bult. Met name omdat het die dag in de ochtend lange tijd regende was het opvallend rustig, je kon eenvoudig een plekje vinden. Het meeste andere publiek bestond uit helpers, vrienden en familie. In een lus werd de vuilnisbelt een aantal maal beklommen en kon je de renners, die nu in de Tour rijden, zien stampen op de pedalen.

Een klein meisje, van pakweg 4 jaar stond met een grote koebel langs het parcours en iedere keer dat het peloton langs kwam schudde zij fanatiek met haar (te) grote bel. Ik hoefde er niet naar te vragen, triomfantelijk en met een stralende glimlach meldde zij ¨Papa doet ook mee¨ .

Stom dat ik niet naar de naam van haar idool informeerde, maar echt goed was hij (nog ?) niet. Later zag ik hem, tussen de achterblijvers, naar het meisje zwaaien. Maar als dochtertje lief het doorzettingsvermogen van haar vader heeft, verschijnt Papa wellicht ook een keer in de Tour en zal zij ongetwijfeld met haar koebel trots op de Alpe d'Huez staan.

14 juli, de Franse feestdag, staat dit jaar de touretappe naar de Alpe op het programma, een aanrader om te kijken, niet alleen voor de wedstrijd, maar de waanzinnige mensenmassa waartussen de renners fietsen, is adembenemend.

En noteer september 2023 alvast in de agenda, dan is het EK wielrennen op onze bult, wellicht zien we elkaar, als het niet te druk is. Een fijne vakantie.