verhaal 16: Met vallen en opstaan

Met vallen en opstaan.

Herhaling…daar stond de Hooglander weer pontificaal op het fietspad, maar zij had ditmaal haar grote broer meegenomen. Ik zag ze van ver en koos eieren voor mijn geld. Ik wilde in mijn leven nog meer vogels zien en draaide om, ik wist nóg wel een route naar de Hoge Stoep.

De draai dit heideveld op was weer fenomenaal…Een prachtige opgaande zon in de vroege morgen; een rode gloed in het wolkendek en grijze grondmist in combinatie met een spinnenkleed over de heide. De hemelpoort opende zich voor mij…Wederom aarzelde ik, doorrijden of niet, ik ben namelijk nog lang niet aan de hemel toe. Ik nam het risico en gelukkig Petrus liet mij passeren richting Gees.

Intussen leer je tijdens de regelmatige tochten ook de plekken en de vogels herkennen. De witte buizerd bij het Oldeveen, het ijsvogeltje bij het moerasje en de favoriete bomen van de zee- en visarend. Ook lijkt het of de vogels mij gewoon zijn.

Een valk hing schuin voor mij, al biddend spiedde het beest naar een prooi. Ogenschijnlijk zonder angst voor mij en als ontbijt was ik een maatje te groot. Even verder liet het beest zich in de berm vallen en kwam met een klein muisje weer uit het gras boven. Ik kon het prachtig zien, ik fietste door mijn eigen natuurfilm maar dan in wel 7 dimensies.

.

Gênant

Over vallen gesproken. Soms val óók ik, niet op een prooi, maar met mijn fiets. Een onverwachte kuil of een diepe modderpoel zijn mij soms te machtig.

Daarnaast stop ik tijdens mijn fietstochten regelmatig om wat te rekken en strekken, dit op een mooie plek, om gelijktijdig ook goed om me heen te kijken. Hebben de trainingen time-management toch resultaat, of is het de natuurlijke drang nog zoveel mogelijk uit het leven te halen ?

Ditmaal had ik het voorzien op de reling van een brug. Op het fietspad kwam mij een vrouw tegemoet rijden in een elektrische rolstoel, haar hond aangelijnd. Ik remde af en passeerde haar en stuurde het gras in, naar de brug. Te langzaam…ik zat met mijn voeten vast in de pedalen en machteloos reed ik een kuil in en viel. De vrouw schrok enorm, de hond sloeg aan. De rol van hulpverlener was op haar lijf geschreven mogelijk omdat zij vaker in deze positie had verkeerd, maar dan als slachtoffer.

Echter ik had geen hulp nodig, ik krabbelde moeizaam op. De hond moest worden uitgezet en haar mobiel kon weer in de zak. Desondanks vroeg zij nog pakweg 5 keer of het allemaal echt wel goed met mij ging… Ik was blij dat ze weer uit het zicht verdween en oefende mijn spieren weer in de juiste positie en reed naar Witteveen.

Alweer klaar voor een volgende tocht met alweer een ontmoeting….vroeg in de ochtend…met een vrouw….. daarover in de volgende aflevering verhaal 17.