Verhaal 20: Paasbest

Op de fiets kijk ik niet altijd om me heen, soms dwalen mijn gedachten af naar verleden of toekomst of soms zelfs nog naar mijn werk. Zo ook nu, totdat een doordringend gepiep mij weer in de echte wereld trok. Ik keek voor me en op nog geen 5 meter dook een sperwer op een langs vliegende koolmees. De koolmees piepte uit doodsangst, echter de sperwer deed overduidelijk een risicoanalyse. Het grijze monster op de fiets kwam te dichtbij en hij besloot het eten te laten vliegen en vluchtte weg. Het meesje fladderde de andere kant uit.

Een stuk verder, bij het bruggetje waar ik mijn oefeningen doe zag ik wederom het ijsvogeltje. Waar ik enkele maanden geleden het vogeltje soms in een flits waarnam, weet ik nu veel beter waar het beestje te zien is. Dit keer was het echter wel heel bijzonder. Eerst scheet het beestje zijn eerdere visjes met een bloedgang de wijde wereld in. Het leek wel een beetje op het vertrek van Max Verstappen uit de pits straat. Even later dook het vissersvogeltje het water in en kwam boven met een visje en vloog hiermee weg.

Zelfde plek vroeg in de morgen, ongeveer een week later zat het vogeltje op het bruggetje en vloog snel weg toen ik eraan kwam. Ik ging mijn oefeningen doen. Tijdens het kniebuigen stopte er een auto achter mij, op deze plek kan nog net een auto komen. Na het buigen draaide ik mij om en een man met verrekijker kwam de brug oplopen. Een gezicht waaruit azijn droop, zo chagrijnig keek hij. Ik meldde hem dat het ijsvogeltje net was weggevlogen. Daarom kom ik hier ook zo vroeg mopperde hij anders is het hier veel te druk. Hij bevestigde hiermee dat ook mijn aanwezigheid niet op prijs werd gesteld. De mopperkont….ik vertrok met de melding dat het ijsvogeltje vast wel weer terug zou komen.

Ik gooide mijn armen nog wat los op de fiets terwijl in de verte een oude man met hondje kwam aanlopen. Van ver schreeuwde hij mij toe, ik schreeuwde terug dat ik hem niet verstond. Dichterbij ging het wel goed, hij schreeuwde…Lukt het vliegen niet ???. Klaarblijkelijk zag het geslinger van de armen er nogal potsierlijk uit. Ik riep terug dat ik het ook niet begreep waarom het de ganzen wel lukte, maar mij niet. Lachend reed ik langs en ook hij had duidelijk plezier. Van chagrijn naar plezier in 500 meter.

Paasbest

Rond de feestdagen is het ons geleerd ons netjes te kleden. Met kerst en ook met pasen proberen we er piekfijn uit te zien. Oud voel ik mij, nu de laatste mode is om foute kersttruien te dragen, smakeloos. Uit protest heb ik een speciaal feestpakje voor op de fiets besteld. Uiteraard in China, daar weet men nog hoe het moet.

Hopelijk komt het nog op tijd..als U mij met de kerstdagen ziet fietsen besef, het is een protest tegen schrikbarende afname van de goede smaak…

Mocht ik U niet zien wel fijne feestdagen en een goed begin van 2017 alweer.