verhaal 27: Slow cycling

De eerste warme lentezon, snel naar buiten een sprong op de fiets…….je speert weg en dan …..de bezinning.

Waarom zo snel, dit moment van genot kan niet lang genoeg duren. Derhalve het tempo meteen zo laag mogelijk. Slowbiking of langzaam aan fietsen is zelfs een tak van sport en de ongekroonde wereldkampioen woont in ons dorp.

De favoriete afstand van Tieme is de 500 meter, precies de afstand tussen de Slotweg en het voetbalveld. Vroeger ging hij, met een pakje brood voor onderweg, op pad. Als echte professional eerst de wind uit zijn banden laten lopen, om het draagvlak en de weerstand te vergroten. Onderweg was hij in staat om, zonder ogenschijnlijk te stoppen, een gesprek te voeren over de Boys, de gemeente en jawel de vogels. Als gesprekspartner had je niet in de gaten dat je na dit gesprek een tiental meters verder stond. Helaas ook hij is gevallen, niet van de fiets, maar voor een elektrische…heeft hij wel meer tijd voor de kleinkinderen.

Iedereen vrolijk, de vogels luidruchtig op zoek naar partner, laten zich in lentetooi zien. Meest opmerkelijk is de gedaantewisseling van de mannetjes vink. Maar ook veel andere mannetjes hebben de nette kleren aangetrokken om hun geliefde te bespringen.

Ook goed nieuws over het gekraakte ooievaarsnest. De ooievaar had eerst de Nijlganzen (nepganzen) verjaagd, maar nu heeft hij/zij ook een partner en is het stel gaan broeden. Ik kan niet zien of het een nieuwe partner is of, dat na een discussie over de vliegroute, de echtgenote twee weken later terug was…het moet dan het vrouwtje zijn.

De eerste lentedagen…hemels.

Hel

Als trouwe lezer denkt U altijd die hemel, is Joep niet ook wel eens op de rand van de hel…op de fiets eigenlijk nooit, echter recent in Groningen was het zover…lopend.

Na een prachtige stadswandeling in Veendam, naar Groningen-stad voor de maaltijd en ballet. Hier hadden wij tijd over.

Nu Witteveen binnenkort wordt aangesloten op een digitale snelweg, wilde ik mij oriënteren op de nieuwe digitale spullen. Daarnaast moest ik plassen. Dus de Mediamarkt in……

Welnu, de Mediamarkt is ongeveer hoe ik de Hel voor mij zie. Een enorme bak licht, eerst moet je door een doolhof van impulsaankopen, om vervolgens terecht te komen in een scheepshal vol met helverlichte spullen waarvan het lijkt alsof ze gratis worden weggegeven.

Alles knippert en beweegt. Als je niet uitkijkt wordt je verstand uitgezet en neemt de hebzucht de macht over.

Beeldschermen….Beeldschermen….overal Beeldschermen. Daarbij natuurlijk geen toilet te vinden. Ik zag een loos hoekje bij de 4k-schermen….. maar Aleid trok mij daar weg en wij renden langs de impulsaankopen terug naar de uitgang. Een kwartier eerder dan afgesproken zat ik in het restaurant achter een trappist, mijn net geleegde blaas weer bij te vullen. Een moment van enorme opluchting.