verhaal 30: Vlaggen

De vlag kan uit. Niet alleen omdat de lente nu echt is losgebroken…. .de temperaturen gaan omhoog en het blad is aan de boom. Min of meer als laatste, is ook de Bonte vliegenvanger weer terug uit Afrika en evenals de andere vogels druk met de voortplanting. Heugelijk nieuws hierbij is dat ook de ooievaar op de nestpaal langs ons Ommetje weer een poging doet een gezin te stichten. Vorig jaar jammerlijk mislukt, kijken of het dit jaar wel lukt..?

Nee de vlag gaat natuurlijk uit omdat Witteveen terecht in aanmerking komt voor de landelijke Dorpsvernieuwingsprijs. Overal zijn dorpsgenoten bezig om de wereld in het algemeen en Witteveen in het bijzonder, een stukje mooier te maken. Dit kan heel ouderwets, gewapend met snoeischaar in het bos om de paden toegankelijk te houden en het vennetje zichtbaar te krijgen. Maar zeker is er veel aandacht voor vernieuwing. Er is al veel genoemd, maar denk ook aan de aanleg van glasvezel of ons sportcomplex.

Het dorp voelt als een warm bed, een klein voorbeeld van ‘Naober-aandacht’:

Laatst stond er een fiets onbeheerd bij de begraafplaats. Een wakkere dorpsgenoot dacht meteen aan mij, als bekend fietser, die ook wel eens verstrooid kan zijn. Zij stuurde ons een Appje. Het was ditmaal niet mijn fiets, maar het komt wel voor dat ik bijvoorbeeld een krat Trappistenbier vergeet mee te nemen, dus mocht U er een in de struiken zien……bellen is sneller.

Het bracht mij wel op een idee voor mijn laatste rit. Tussen zes planken achter een fiets op een fietsaanhanger van huis naar de begraafplaats. Uiteraard onder begeleiding van de klanken van de kerkklok.

Kerkhof.

Wat ons dorp ook uniek maakt is ons prachtige kerkhof. Je hebt namelijk wat te kiezen als je van de fietsaanhanger wordt getild. Linksaf naar de natuurbegraafplaats of rechtsaf naar de traditionele dodenakker.

Linksaf een bosperceel met graven voorzien van een mengelmoes aan monumenten ter nagedachtenis ..lijkt me leuk. Ik denk dan aan een mooie standaard voor de fiets. Hoewel…ik verwacht niet dat mijn kinderen, met de fiets langskomen. Teveel moeten fietsen in hun jeugd, niet alleen naar de middelbare school, maar ook in de zomervakantie moesten ze van de ouders op fietsvakantie.

Rechtsaf naar het traditionele deel past mij echter sowieso beter. Statige grafstenen netjes op een rij. Vanaf de eerste pioniers, die ons dorp zijn gestart tot mij bekende dorpgenoten, die stonden te juichen als ik alweer had gescoord voor de Witteveense Boy’s. Een mooi grafschrift lijkt me dan wat…het volgende is bijvoorbeeld nu al te lezen:

Vanaf 24-06-1955 bij en met alles samen

voor velen waren wij niemand

toch rusten we samen in de zelfde grond

Als zij die altijd dachten

Ik ben iemand”

Echter beste mensen, voordat het somber wordt, het is lang zover nog niet. Tijd zat om na te denken over een eigen tekst, de derde helft is nog niet eens begonnen….