verhaal 37: Luchtruim

Vrijdag 1 september, als vanouds de mountainbike bestegen voor een rondje door de bossen. Vlak boven mijn hoofd vloog een straaljager oorverdovend langs. Terwijl het vliegtuig een scherpe bocht maakte kwam er nog een F16 aangebulderd. Ook deze nam de bocht, terwijl zijn voorganger alweer bijna boven me was.

De twee bleven in het luchtruim boven mij rondcirkelen. Het maakte mij aan het twijfelen, hadden ze het op mij gemunt ??!!

Mijn misdaden in de vorige eeuw zijn al lang verjaard. Echter ik moet toegeven, dat ik op de Hoogeveense weg wel eens té hard rij, maar om daarvoor dan een squadron F16´s op mijn dak te sturen is overdreven.

 

 

 

 

 

 

Chagrijnig kwam ik thuis en bij naslag bleek dat er de hele dag boven Drenthe werd geoefend…..Ik twijfel aan het nut en verdenk de jongens ervan dat ze lekker aan het spelen zijn met dit dure speeltuig. Maar goed misschien moeten ze binnenkort naar Noord-Korea om aldaar Kim een kopje kleiner te schieten en hebben ze goed geoefend op het grijze hoofd van een fietser in Witteveen.

Zwarte ooievaar

De waarneming van de zwarte ooievaar heeft in de krant gestaan. Dit heeft tot aanzienlijke groei van natuurliefhebbers geleid, die nabij Gees de bijzondere vogel kwamen en nog komen zoeken. Onlangs stonden er 5 auto´s met ernaast evenzovele kijkers. Allemaal met telelens op de buik, al dan niet in camouflage kleuren. Ook de kleding was aangepast. De een was weggelopen uit een western, met cowboyhoed en laarzen. De volgende was meer als Rambo, in camouflagepak en met haarband. Bij het zien van de enige vrouw in het gezelschap begreep ik meteen waarom de vogelaars meer aandacht hadden voor de schoonheid van een ijsvogel.

Zij leek zo weggelopen vanonder een Parijse brug, alwaar zij in een kartonnen doos de nacht had doorgebracht. De morsige kleding werd op zijn plek gehouden door een dure verrekijker, die op haar buik tussen haar hangende borsten en knieën lag.

Het gesprek ging uiteraard over de ooievaar, hij was nog niet gespot, maar meestal kwam hij pas rond 10.30 dus nog een uurtje…..

Meewarig het hoofd schuddend fietste ik verder, net nu de NS het spoorboekloos rijden gaan proberen, denkt men een trekvogel te houden aan de dienstregeling.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Jawel, enkele kilometers verderop zag ik de ooievaar staan, het leek alsof een glimlach rond de snavel speelde...geen zin in paparazzi.

Een dag of wat later zag ik de ooievaar weer, sterker nog, het waren er twee. Hoog in de lucht op de thermiek zweefden zij rond. Nu echter bleek een buizerd deze schending van haar luchtruim niet te tolereren. Bij herhaling dook zij als een kamikaze tussen de ooievaars. Die wijselijk een luchtruimpje verder gingen cirkelen. Gelukkig waren er geen F16´s in de buurt.