verhaal 39: Hoe leren vissen

Voor volk en vaderland de kistjes uit de wilgen gehaald…….

Nu het Nederlandse voetbal steeds verder dreigt weg te zakken, is de tijd gekomen voor mijn rentree. Mijn toch al glanzende voetballoopbaan is nieuw leven ingeblazen. Uiteraard waren de Witteveense Boys er als de kippen bij om mij voor het eerste team (45+) vast te leggen.

Nog immer serieus met de sport bezig; dit betekent dat de dag voor de wedstrijd de Trappist naar de reservebank wordt verwezen en ook dat er niet gefietst kan worden…..

Toch was het die namiddag even prachtig weer en gelukkig kunnen, tijdens een wandeling in ons bos, de spieren even los gemaakt worden.

Meteen bij het eerste meer, bij het strandje, was er een samenscholing van vele kleine vissen die in het ondiepe water lagen te genieten van de warme zon. Verderop een eenzame aalscholver, die meteen wegvloog toen ik eraan kwam.


Ouderwets te voet verder op weg naar de Stobbeplas, het tweede meer annex (oude)schaatsbaan. Deze eeuw is er nog eenmaal gebruik van gemaakt. De vorige eeuw waarschijnlijk veel meer, maar van het schaatsbankje rest niet meer dan het geraamte.

Die plek is nauwelijks meer te bereiken, overwoekerd door ons Witteveense woud. Misschien wat voor de inburgeringscursus voor nieuwe inwoners….maak een foto van het oude bankje.

Toen ik aldaar aankwam vlogen liefst 4 aalscholvers verschrikt weg…..

Prijsvraag…

Echter meestal sport ik toch op de mountainbike en de goede lezer weet dat ik halverwege mijn rondje vaak stop om te genieten van de omgeving terwijl ik wat oefeningen doe aan de brugleuning. Ook daar stond de zon op het water en lag een grote school vissen te badderen in de zon. Ik haalde diep adem, verzamelde het vocht in mijn longen en spoog de resulterende klodder met een ferme boog zover mogelijk het water in. Alsof het een kudde piranha's betrof, stortten de vissen zich op mijn slijm.

Geinig…...nog een keer….. ik verzamelde weer een flinke dosis sputum en hop daar ging weer een kwak de plomp in. Het verschil in enthousiasme verbaasde mij...een enkel voorntje probeerde het nog.

Dus nogmaals…. de laatste resten uit mijn longen geschraapt en ook deze fluim vertrok richting het water. Geen vis keurde dit hoopje slijm meer een blik waardig, begrijpelijk, ik had knoflook en spruitjes gegeten...maar toch hoe komt deze kennis zo snel verspreid onder deze grote groep vissen.


De vissen kennen geen facebook of internet en een megafoon zal het onder water niet doen.

Kijk naar grote groepen dieren, niet alleen vissen...eerder schreef ik bijvoorbeeld over spreeuwen en ganzen. Hoe komt het dat het soms lijkt of de groep zich gedraagt als een eenling…..

In een grijs verleden heb ik gelezen, dat dit mogelijk een extra natuurkracht is, die wij als mensen niet (her)kennen. De schrijver noemde dit met een duur woord...morfogenetische resonantie

Een prijsvraag...diegenen die mij, in Witteveen, tegenkomen, dit stukje hebben gelezen en bovenstaand antwoord op de vraag in de titel zonder stotteren kunnen uitspreken, krijgen van mij een kleine chocolade attentie…..het is bijna 11 november toch.