verhaal 41: Rare verhalen en andere sprookjes….

Het is koud geworden….dit zijn de dagen dat mijn neus, door de kou bevangen, soms harder loopt dan ik kan fietsen. Echter warm aangekleed is het nog steeds genieten op de fiets. De witte bevroren rijp over de heide in het toch al betoverende herfstlandschap.

Voor de tweede keer tijdens mijn tochten kwam ik een houtsnip tegen, op vrijwel dezelfde plek als vorig jaar. Hoewel een vrij algemene vogel in Nederland, zie je deze snip zelden. De vogel is wel beschermd, enige jaren geleden ontstond er ophef toen in het TV-programma DWDD een snip door een topkok werd bereid. Omdat deze vogel ook niet vervoerd mag worden, werd het beestje in de maag van een ree binnen gesmokkeld. Rare verhalen hoef ik niet te verzinnen. … gewoon op houtsnip googelen.


Of door de bossen fietsen….. want het is alweer enkele weken geleden, dat ik in de verte een motorrijder stil zag staan, zijn hoofd gebogen, waarschijnlijk kijkend op zijn mobiel. In de lucht kwam een schepsel aangevlogen, dat een beetje leek op een vogel. Het was echter een drone die min of meer recht op mij afkwam. De kunstvogel passeerde mij op enkele meters….niet levensgevaarlijk maar het was genoeg voor de motorrijder om sorry !!! te roepen toen ik langsreed. Waarschijnlijk had hij de besturingsapp van zijn drone nog niet helemaal onder de knie. Kan nog een janboel worden wanneer natuurfotografie vanuit een Drone een massale hobby wordt.

Sprookje…

Even dacht ik in de verte een wezeltje of een marter te zien, echter het beestje kwam vrijuit op mij afgerend. Het bleek een hondje, dat ook weer plots afremde en in de bossen verdween. Ik zag geen eigenaar, maar ik trachtte er een beeld van te maken. Ik zag een jonge frisse meid met blond haar voor me...tussen de twintig en dertig met een vrolijke glimlach om haar mond…..


De volgende morgen moest ik vanwege het prachtige weer natuurlijk opnieuw op de fiets. In het bos werd ik staande gehouden door een een jonge frisse meid met blond haar tussen de twintig en dertig maar zonder een vrolijke glimlach. Zij vroeg mij of ik een hond had gezien. Ik antwoordde ontkennend, maar toen zij vertelde dat het beestje al meer dan een dag vermist was, ging bij mij een lichtje branden. Mijn beschrijving klopte met die van haar hondje…. Zij was bijna in tranen toen ik vertelde dat het wel een paar kilometer verderop was, dat ik het beestje had gezien.

Ik beloofde, dat ik tijdens mijn tocht naar het hondje zou zoeken. Ik had mijn mobiel gewoontegetrouw thuis laten liggen, maar zij gaf mij haar facebook account. Tot zover de realiteit, maar uiteraard gaat mijn sprookje verder. Ik redde het hondje uit de klauwen van die ene hongerige wolf en wist het beestje weer bij de eigenaresse te bezorgen. Die omhelsde mij innig en beloonde mij met een mand Trappisten.

Echter bier zal ik dus zelf moeten kopen, maar het hondje is wel teruggevonden. Uiteraard was ik de naam van het account vergeten, maar gewoon zoeken op ¨weggelopen hond Gees¨ leverde mij een vrolijke foto op van het hondje en zijn baasje.