verhaal 47: Vrolijke verbazing

Een enkele mooie januari dag, de temperatuur in de dubbele cijfers. Meteen zie je prille tekens van het voorjaar. De eerste krokus of sneeuwklokje..maar ook een enkele vogel laat al horen dat hij/zij zin heeft in de lente. Ook op de fiets is het feest...al bij het grote meer spot ik witte vlekken in het riet. Zes zilverreigers vluchten weg. Bijzonder zijn een tiental eenden...vorig jaar grapte ik over een grote zaagbek die ik spotte. Welnu die heeft zijn vriendjes en vriendinnetjes overgehaald om dit jaar in het coole en altijd vette Witteveen te overwinteren. 13 stuks dobberen op de plas...snel gaan kijken voor de zaagbekken weer gevlogen zijn !!

Even verder zie ik in de verte iets oranjes liggen, een felgekleurd oranje hesje. Iets later beweegt het hesje….ook lijken er nog meer hoopjes te bewegen, nog wel midden op mijn pad. Dichterbij gekomen liggen pakweg 6 echt wel aantrekkelijke dames droog te zwemmen. Een deelneemster tijgert aan de kant zodat ik er langs kan. Ik informeer in het voorbijgaan naar zowel de lichamelijke als geestelijke gezondheid van de dames. Een gulle lach is mijn deel. De een fietst in de derrie om fit te blijven en de ander zwemt in de modder de overtollige kilo´s kwijt...onwillekeurig moet ik gniffelen om dit groepje….


Nog een moment van vrolijke verbazing…een verwarrende reclame op een bedrijfswagen.

¨…….partners in deurmanagement¨” staat op een Citroën Berlingo. Bij het voorbijgaan loer ik naar binnen. Maar geen gespierde bodybuilders, die de deur bewaken bij een disco op een drukke avond in het weekend. Nee het is anders..diezelfde avond leerde internet mij, dat dit bedrijf gespecialiseerd is in deurdrangers en automatische deuropeners…Deurmanagement…… alles uiteraard met computersystemen en via internet.

In Witteveen is het gelukkig allemaal veel duidelijker en eerlijker...we hebben gewoon klussenbedrijven of bouwbedrijven, waarvan de bestuurders leveren wat er op de bus staat en geen partner zijn, maar wel teamgenoot (zijn geweest). Aan één partner heb ik mijn handen al vol genoeg.

Dichtbij

Meestal echter is het in januari nat en soms toch akelig koud. Een week eerder, het vroor niet, maar het was wel koud. Bij een straffe noordooster was de gevoelstemperatuur gedaald tot -8… Mijn lijf rilde en mijn tenen waren opvallend afwezig. Ik besloot uit de wind langs de bosrand terug te fietsen. Ook de grote groep wilde zwanen, zo´n 100 stuks, wisten dat het in de luwte van het bos een stuk aangenamer was. Mijn komst was voer voor discussie...de zwanen bespraken met elkaar twee opties. Of wegvluchten voor het aanstormend gevaar of die grijze fietser te negeren. Opstijgen kost veel energie en mogelijk gaan ook de zwanen mij herkennen, want men besloot gewoon te blijven zitten. ik fietste op onwaarschijnlijk korte afstand dwars door de grote groep zwanen naar de Bosweg.