Verhaal 5: Uitgelachen

Glimmende kraalogen boven de takken, met een grijns rond de grote rode snavel. De ooievaar zit op een robuust nest. Wat een kansloze missie leek (zie verhaal 4), blijkt wel gelukt. Het lijkt of het beest mij uitlacht….maar resultaat telt, als er over twee weken guitige kuikens boven het nest uitsteken, zal ik pas mijn felicitaties overbrengen.(wordt vervolgd)

Door de vele regen en het werk in de bossen zijn de paden moeilijk begaanbaar. Na een stuurfout krijg ik mijn band niet meer uit een diep spoor en ik val rechtsaf de modder in. Lachte de ooievaar nog binnensmonds, nu klinkt er een luid krijsend gelach door de bossen van Gees. Onmiskenbaar de krijs van de groene specht. Een prachtige vogel die je echter vaker hoort dan ziet. Wel heb ik er twee jaar geleden een horen maar ook zien lachen op het dak van de voetbalkleedkamer van onze Boys. Weet niet meer of het na de promotie van onze jongens was, anders hoop ik dat het beestje ook weer komt lachen als we in de 4e klasse blijven.

groene specht

groene specht

 

Een andere prachtige vogel die je ook eerder hoort dan ziet is de wielewaal. Een grote gele vogel met een zwarte tekening. Roepen hoor ik deze vogel af en toe, gezien heb ik het beest eenmaal in de buurt van Wijster.

wielewaal

wielewaal

Groeiende geslachtsorganen

De koolmees is ook zo’n knuffelvogeltje. Niet alleen met vetbollen en pindakaas verwennen we deze vogeltjes. Nee ook in gratis huisvesting wordt voorzien, overal zie je nestkastjes.

De oude schoolmeester had ooit zelfs een mezenflat in de tuin. Ook in de bossen van Gees langs het fietspad hangen tientallen kasten. Het zijn er zoveel dat de kasten genummerd zijn, zodat de mezen de eigen kast kunnen terugvinden.

Maar met de koolmees is iets eigenaardigs….

Rond huis valt het op dat het, door de aanhoudende lage temperaturen, weer een drukte van belang is rond de voedertafel, waar de vetbollen en de pindakaas nog gretig aftrek vinden. Opvallend is dat het vooral mussen en vinken zijn die zaden eten. Er is bijna geen koolmees meer te zien. Het is echter niet zo dat ze inmiddels het vette eten zat zijn en willen afvallen.

Nee met de doodgewone mees is iets bijzonders. Als het lente wordt past de koolmees zijn spijsvertering aan. Dat deel van de maag waar de zaden worden verteerd, de spiermaag, maakt plaats voor de geslachtsorganen, waardoor de beesten alleen maar eiwitrijk voedsel, lees insecten, kunnen eten.

De evolutie heeft voor ons mens-mannen de zaken aanzienlijk verbeterd. Wij worden naar buiten groter als we zin hebben in….. Tegelijkertijd kunnen we het hele jaar door eten wat we willen.

Verder is de zeearend wel gezien rond Meppen, maar hij durfde zich niet meer aan mij te vertonen.