verhaal 50: De eeuw van mijn vader

Een prachtig boek over de vorige eeuw. Op de fiets dwalen mijn gedachten naar de titel van dit boek. De vader in het boek liet zich makkelijk vangen...geboorte begin 1900 en gestorven in 1983.

Welke eeuw is dan de mijne ?

Qua jaren hoop ik op de 21´ste, hoewel dit wel heel ambitieus is. Gezond en de dood vóór blijven is een van de redenen te fietsen….echter het kan maar zo dat magere Hein eerder een elektrische fiets heeft en mij onverwachts in de wielen rijdt.

Of ligt het eeuwige leven in het verschiet….hoelang duurt het nog voordat het mogelijk is je ziel te downloaden naar je mobiele telefoon en een nieuw lichaam uit de 3-d printer te toveren. Eerst even je slechte eigenschappen en zonden wissen met een speciale app, die dan al wel beschikbaar is. Vervolgens even het, door de Trappist beschadigde, geheugen vervangen om tenslotte jezelf weer terug te plaatsen in een goddelijk lichaam. Ik kies voor de Tom-du-Moulin variant.

Misschien allemaal wat ver gezocht, maar wegdromen kan ook op de fiets...echter dat kunnen anderen ook. Regelmatig kom ik dorpsgenoten tegen veelal met huisdier. Soms zitten ze erop, maar meestal lopen ze ernaast. Hoewel ik altijd bel volgt er vaak een schrikreactie, waarna altijd een groet volgt. Opvallend is dat jonge mensen vaak de smoes hebben dat ze een gehoor apparaat op hebben, terwijl de oudere Witteveners nog naroepen dat zij hun apparaat niet in hebben.

Messi en Witte Veder

De wintervogels zijn weer richting noordpool getrokken en veel zomergasten en de standvogels zijn druk bezig met de jaarlijkse paring. De vogelvoederplek kan weer in de schuur...met een aantal vogels heb ik de afgelopen winter een speciale band gekregen. Staartmezen vliegen altijd in groepen, met een massa landing landde regelmatig een groep staartmezen op het voer. Eentje was nog veel kleiner dan de andere vogels, het leek net een vingerhoed met een lange staart. Maar ongrijpbaar wist hij wel steevast op het beste plekje uit te komen. Messi noemde ik deze staart.

Daarnaast een speciale merel, die vrijwel altijd aanwezig was. Hij had een witte plekje boven het rechter oog...vandaar de naam Witte Veder. Op een dag zag ik in een flits een schicht lang het keukenraam en veel kabaal. In de tuin zat een sperwer die onmiddellijk begon zijn prooi te plukken. Vanuit het keukenraam kon ik langdurig kijken hoe de sperwer zijn lunch naar binnen schrokte. Een natuurfilm in eigen tuin, een mini versie van leeuw vangt gazelle…..

Halverwege sloeg de schrik om mijn hart...het zal Witte Veder toch niet ??!!

Een dag of wat waren er geen merels meer te zien, de angst zat er goed in. Na verloop van tijd kwam eerst een mank vrouwtje en….. dit verhaal loopt goed af..een dag later was ook Witte Veder weer op mijn voedertafel.

Nu is hij dagelijks in een furieus gevecht met andere mannetjes….mogelijk dingen zij allemaal naar de poot van het manke vrouwtje…..