verhaal 54: Porseleinhoen

Ook op de fiets naar een theatervoorstelling in Groningen. Op de heenweg ten oosten van Assen door het stroomdal van de Drentse Aa, een prachtig landschap. Het is oude natuur, in de buurt van Witteveen is veel natuurlijk landschap pas recent ontstaan. Het gebied rond Balloo en Gasteren is ouder….een rijper landschap. Dit is geen waardeoordeel, soms is oude kaas lekker, dan weer is een romig blokje jong tongstrelend.

Overnachten bij vrienden op de fiets….de scheuren zaten in de muren. Echter de aarde beefde die nacht niet, dus de volgende morgen weer ongedeerd terug. Door De Onlanden, een gebied waar opvallend vaak zeldzame vogels worden waargenomen. De Onlanden is nieuwe natuur, net als het gebied rond Gees, is het ontstaan als waterbuffer, dit nadat het Martini ziekenhuis bijna was volgelopen.

Volgens Waarneming.nl wemelt het er van de zeldzame vogels….de zeearend is er vaste gast, de rode wouw, het porseleinhoen……

Die zondagmorgen zagen wij inderdaad vogels van diverse pluimage, de actieve bevolking van Groningen was uitgevlogen. Wandelaars, hardlopers, fietsers, skeeleraars en natuurlijk heel veel vogelkijkers. Ik besefte dat het aantal waarnemingen van zeldzame vogels twee kanten uit werkt. Hoe meer kijkers, des te meer zeldzaamheden. In De Onlanden hoef je als porseleinhoen maar even je koppie boven het maaiveld uit te steken of je wordt gespot door een zwerm Groningse vogelaars.

Hoe groot is de jouwe…

Ook is er een vogelkijkhut….een grote stad, een grote hut. Als een fallussymbool torent de 25 meter hoge hut boven het moeras uit. Een opvallende verschijning waar ook veel architecten zich jarenlang druk over hebben gemaakt.

 De stad een grote, wij in Witteveen een kleine. Geen architect aan te pas gekomen en de hut stond er al, misschien al wel voordat de digitale inkt van de vergunning was opgedroogd. Maar een prachtig bouwwerkje, helemaal opgenomen in de omgeving van de Stobbeplas. Door twee openingen kan je de plas over kijken, een op ooghoogte de ander wat lager. Mogelijk voor de kleuters, hoewel ik las dat de hut ook rolstoelvriendelijk is...echter hoe je met een rolstoel bovenkomt moet ik nog uitvinden nog voordat ikzelf afhankelijk ben.

Een kwartiertje met kijker gezocht...een stel kuifeenden dobberde rond. De Vlaamse gaai vloog over en hoog in de lucht zweefde de buizerd. Ook zonder te kijken een prachtige plek. Het vogelconcert van de bosvogels overstemde het geluid van de autoweg. De specht verzorgde de baspartij met zijn boom geroffel en het hitsige gekwaak van de kikkers completeerde deze symfonie.

Leukst was de waterhoen die als een vorst over de Stobbeplas zwom. Eerst even een collega hoen te grazen genomen. Vervolgens een paar wilde eenden uit het riet gejaagd en uiteindelijk ook een stel ganzen op zijn donder gegeven. Om uiteindelijk parmantig, midden op de plas te zwemmen, met een uitstraling hier drijft de baas…..de koning, keizer nee de admiraal van de Stobbeplas.