verhaal 55: Pekingeend

Als je verre reizen maakt bestaat het risico dat je tegen een exotische levenspartner uit een ander land aanloopt. Zo ook in mijn geval. Gelukkig is mijn fietsconditie inmiddels zo goed dat de binnenlanden van Friesland, voor familiebezoek, te bereiken zijn.

Allereerst kom je door het Drents-Friese woud, een prachtig gebied. Na de rij campings aan de rand volgt een prachtig gebied, bos, hei en stuifzand alsof je over de maan fietst.

Echter hoe verder in Friesland, hoe saaier….de stadjes en dorpen zijn soms prachtig, maar verder veel gras. Een groene levenloze woestijn. Bordjes in het weiland geven tweetalig aan dat ik door Grutto-land fiets. Maar geen weidevogel te bekennen...geen kieviet, tureluur, wulp en ook geen grutto. Kan zijn dat de vogels zich gedekt houden voor buitenlanders, maar eerder bestaat de kans dat ook hier de populatie dramatisch is gedaald evenals in Drenthe.


Het blijkt dat de weidevogels niet alleen belaagd worden door veel roofdieren, van vos tot ooievaar. Ook het voortplanten lukt nauwelijks, door het maaien van het grasland en de tomeloze agressie van de nijlgans. Tot overmaat van ramp is er ook geen insect meer te vinden , waardoor de kuikens die niet zelf worden opgegeten, van de honger sterven.

Op mijn fietstochten in de buurt van Witteveen spot ik nog een enkele kieviet en recent ook een wulp met nog wel 2 kuikens. Bij de wulp wijst de snavel naar zijn gulp. Een handig ezelsbruggetje om te herkennen, maar waar een echte vogelaar van gruwelt. Een wulp met kleding is nog nooit gezien, het idee dat het beest een broek aan heeft is onbestaanbaar.

Exoot

In de buurt van Witteveen is dus veelmeer te beleven, misschien ook omdat ik, na jarenlang fietsen, de plekjes weet. Het is ieder jaar weer een plezier om de lepelaar terug te zien. Dit jaar heb ik er alweer 5 gespot, eigenlijk nog midden in het broedseizoen...het zal toch niet….

De exotische vogels stonden dichtbij in het water, zo dichtbij dat ik overwoog om de vogels te vertellen over onze Stobbeplas en dat het daar erg lekker lepelen is. Het barst in onze plas van kleine waterdiertjes en in Witteveen hoef je niet met mes en vork te eten. Lijkt mij een mooi gezicht vanuit de vogelhut.

Echter rond de lepels dobberden wel 10-15 nijlganzen. Ik was bang dat zij mij óók zouden horen. De nijlgans is de agressor onder de vogels...zij zien er prachtig uit, maar schijn bedriegt. Ze horen hier niet thuis, ook dragen de beesten de titel gans onterecht...eigenlijk zijn het gewoon eenden. Daarnaast voeren zij een terreurbewind uit over hun leefomgeving.

Niet alleen vreten ze alle gras en ander lekkers voor de voeten weg… nee een collega vogel wordt ook geen de rust gegund om een veilig een nest te bouwen. Sterker nog, ze verjagen soms kraaien en reigers uit hun nesten.


Wat mij betreft gaan deze vogels óók op reis naar een ver en exotisch land. China bijvoorbeeld...het zijn mooie grote eenden. Een traktatie….Pekingeend van nijlgans.