verhaal 56: Adam en Eva en andere wonderen

De boog kan niet altijd gespannen zijn...soms fiets ik slechts een klein stukkie...bijvoorbeeld op de eerste tropische dag in mei. De dorpsfiets gepakt en traag richting het zandgat gepeddeld om af te koelen. Meestal zwem ik bij het eerste strandje, maar daar lagen Adam en Eva, althans zo waren ze gekleed. Ik overwoog om mijn outfit aan te passen en met mijn goddelijke lichaam het water in te duiken. Maar ik ga niet stoken in een prille relatie en daarnaast wil ik, zeker in Witteveen, niet in mijn blootje gezien worden.

Het volgende strandje was leeg, dus meteen het water in. Er was geen vogel te bekennen. De kuifeenden die er regelmatig te zien zijn, waren verstopt in het riet. Ook de twee nijlganzen die er laatst dreven zijn hopelijk afgeschrikt door mijn boze blikken.

Maar er vloog genoeg...op mijn rug drijvend was het genieten van het komen en gaan van kleurrijke libellen. Veel imitatie helikopters bedreven de liefde, standje 69, maar dan vliegend. Acrobatiek van de bovenste plank.


Ook bij de Stobbeplas wemelt het van de libellen in vele maten en vormen, nog veelmeer dan vogels Met de dramatische afname van het aantal insecten, is het misschien een idee om van de Stobbeplas een libellenreservaat te maken, noemen we de vogelhut ¨The dragonfly watch¨ , een unieke trekpleister. Als we de Europacup voor kleine dorpen binnen hebben, kunnen we deze hut inzetten bij het veroveren van de Wereldbeker.

Wonder van Witteveen

Echter om als dorp echt mee te tellen moet je eigenlijk ook een wonder hebben..de verschijningen van de Heilige Maagd in Fatima of Lourdes hebben deze dorpjes grote faam gebracht. Een Mariaverschijning in Witteveen zit er niet in, vraag is of zij in ons dorp niet binnen de kortste keren haar maagdelijkheid had verloren. Daarnaast, één zo´n wondertje stelt niet veel voor. Nee in Witteveen hebben wij jaarlijks het ¨Mei-Mirakel¨ als de grote Rododendrons in volle bloei komen. De langsfietsende toeristen stoppen steevast, kijken verrukt naar de bloemenzee en pakken snel fototoestel of mobiel om een selfie te maken met het Mirakel.


De vorige eeuw vond ik de Rodo maar een burgerlijke gecultiveerde bloem, maar nu in Witteveen geniet ik van de prachtige bloei. Over meer bloemen heb ik mijn mening herzien. Vroeger was het zitten áchter de Geraniums synoniem voor een bijna voltooid burgermansleven. Echter het is als met zoveel zaken in deze wereld een kwestie van standpunt, het is maar van welke kant je kijkt. Aankomst door een erehaag van Rodo´s na weer een prachtige fietstocht door onze omgeving. Vervolgens moegestreden maar tevreden gaan zitten vóór de prachtig bloeiende geraniums. Een kelk trappistenbier….oudervogels vliegen om mij heen, druk met de aanvoer van voedsel voor de kuikens. Dan wil ik maar op één plek zijn en ook elk volgend jaar weer.