verhaal 69: Wijsheid

In de vorige eeuw was het onbestaanbaar dat de heenweg dezelfde was als de terugweg…….het moest altijd anders, zoveel mogelijk zien en beleven.

Nu fiets ik met grote regelmaat hetzelfde rondje bijvoorbeeld richting Gees of een ander rondje richting Assen. Sterker nog, soms fiets ik hetzelfde stuk heen en weer omdat de zon daar zo lekker schijnt. Uit ervaring weet je...een andere weg kan gewoon niet mooier zijn. Net het echte leven...op de heenweg zoveel mogelijk meemaken, maar op de terugweg in het leven weet je precies wat wel echt leuk of mooi of lekker is…...ouder worden heeft ook zijn voordelen…wijsheid komt met de jaren.

Sinds er geiten lopen op de hei van De Hoge Stoep, fiets ik daar ook vaak langs en soms ook heen en weer. Niet alleen omdat ook die beesten vaak de warmte van de zon opzoeken...maar ze ruiken lekker. De eerste keer kon ik mij dit niet voorstellen, een stank van rotte vis met een vleugje urine bracht spontaan het ontbijt in mij naar boven. Maar het is als met zuurkool, spruiten, schimmelkaas of haring….. Na enkele keren langs de kudde denk ik nu aan rijpe Franse kaas of een verse haring met ui.

Een kwestie van gewenning, we worden niet geboren met de afkeer voor bepaalde geuren. Waarom stinkt poep van iemand anders meer dan poep van jezelf? Je groeit op met de geur van je eigen ontlasting. Je bent er als het ware aan gewend. Smaak en geur zijn nauw met elkaar verbonden, het enige dat ik niet lust is Doerian, vooral vanwege de enorme stank.

Maar in Azië worden die vruchten massaal gegeten…..echter de geur is ook daar niet onomstreden. De vruchten mogen bijvoorbeeld niet in een vliegtuig worden meegenomen en de betere hotels weren doerians. In Singapore zijn doerians ook verboden bij taxihaltes, in de metro en op de veerboten. Misschien als de klimaatverandering goed doorzet en hier de doerian struiken in het Witteveense bos groeien, ga ik het nog eens proberen.

Terugkeer van de zaagbek.

Nu de regen weer in voldoende mate is gevallen vullen de meertjes opvallend snel. Het schijnt dat het Waterschap de afvoer zoveel mogelijk tegenhoudt om ook het grondwater weer aan te vullen. Frappant is het tempo waarmee ook de watervogels weer zijn teruggekeerd. Ten tijde van de droogte waren in Witteveen enkele grote zilverreigers regelmatig bij het zandgat te vinden. Waarschijnlijk scharrelen deze nu weer in de vennetjes in de buurt hun kostje bij elkaar.

Zij hebben echter plaatsgemaakt voor een viertal grote zaagbekken. Ook vorig jaar waren deze wintergasten te zien. Ik denk dat het dezelfde zijn. Grote oude zaagbekken...Hoe ik weet dat ze oud zijn ? Ook deze vogels weten inmiddels dat het elders niet beter is….altijd op wintervakantie in het mooie Witteveen.