verhaal 77: Dierpersoonlijkheid…

Het ooievaarsnest in de moerassen bij Gees blijft verhalen. Nu hebben de eibers benedenburen gekregen, dichtbij op de grond is het nest van een echtpaar zwaan. Zouden zwaan en ooievaar gezamenlijk optrekken tijdens de opvoeding ?? Slaapfeestjes voor de kuikens, om beurten naar de zwemles en af en toe gezamenlijk eten. Bij huize zwaan staat gras en ander groenvoer op het menu….de ooievaars trakteren op kikkerbilletjes.

Menselijke eigenschappen toedichten aan dieren is niet voorbehouden aan een fietser op een mountainbike, nee sterker er is een echte hoogleraar dierpersoonlijkheid in Wageningen, zijn specialisatie is het gedrag van de koolmees. Wat een droombaan...lekker vogels kijken en uiteraard de wereld over reizen om op congressen de laatste nieuwtjes door te nemen. Reis en verblijfkosten worden gedeclareerd, uiteraard wat leuke excursies en dat tegen een jaarsalaris van 60.000-100.000 euro. Wat dacht U van een nieuwe belasting…...de leuke baan belasting, dan kunnen schilder en stratemaker wat eerder met pensioen.

Als dier-gedrag deskundige zou ik mij willen specialiseren in het gedrag van de Drentse landgeit…de kudde op het heideveld “de Hoge Stoep” biedt voldoende aanknopingspunten voor een doortimmerde afstudeer scriptie. Eerder verhaalde ik over het rouwproces in de kudde (verhaal 74), maar nu lijkt er tweespalt. Regelmatig is de kudde opgesplitst in twee goepen...plus één individu. Waarom ? Is het afgesproken werk om de heide efficiënt te begrazen of ontstaat er in de geitenwereld ook een polarisatie …. tussen links of rechts, milieu of boer...Brexit of remain.

En dan die ene oude bok, die soms alleen over de heide dwaalt….

Is hij verstoten uit de kudde of is hij juist de onpartijdige wijsgeit die af en toe order...order over de heide mekkert. Of misschien is de oude bok ook vrolijk verbaasd over de wereld om zich heen en bedenkt in alle eenzaamheid wat verhaaltjes….hij is wel jaloers op zijn collega op de mountainbike, die het hek naar de grote wereld wél open krijgt.

Record moe

Alweer een weerrecord deze Pasen….zomerse temperaturen en een straffe oostenwind. Uitgerekend deze dagen naar Stadskanaal en omstreken gefietst. Grote stukken over de open vlakten van oost Drenthe en oost Groningen. Het leek wel een woestijn, trekkers, druk doende met het bewerken van het land en het poten van de aardappels lieten enorme stofwolken achter. Alleen de verspreide boerderijen boden enige beschutting.

Op zo’n moment heb ik wel begrip voor de keuze van de locatie van een windmolenpark…..hoewel ook begrip is er voor onwil van de bewoners om tegen die dingen aan te kijken. Ik ben benieuwd wat deze paasdagen meer opleverde...de zonnecollector of de windmolen.

Eenmaal thuis verrekte mijn rug….de tol van de tegenwind ?

Maar goed er viel nog genoeg te genieten zowel van het fietsen als de vogels. Thuis voor de buis zag ik onze nieuwe wielergod de Amstel Gold race winnen en op mijn rug rustend zag ik hoog in de lucht twee kauwtjes ruzie zoeken met een slechtvalk….dit vanuit de eigen tuin….