verhaal 82: Letland

De vakantie komt eraan hoewel, steden als Venetië, Barcelona en Amsterdam worden het hele jaar platgelopen. De grote winnaar is de horeca….maar de kwantiteit gaat ook hier ten koste van de kwaliteit. Vliegtuigvoer wordt gebracht als Haute Cuisine en dan de koffie. Op elke straathoek schreeuwt een koffiesensatie je naar binnen. Een heuse baristo of barista, dit afhankelijk van het geslacht, zal een werelds bakkie voor je bereiden. Dat valt veelal vies tegen...een afgeleefde student(m/v), na een wilde nacht vol sex, drugs en techno, bedient het machien. Meestal resulterend in een half koppie lauwe cappucino. Onze ervaring was naast Paleis Noordeinde, het werkpaleis van de koning. Ik begrijp nu waarom Maxima dagelijks een thermoskannetje voor Willem klaarmaakt.

Onze allerlaatste trip ging naar Riga, de cappucino was er mogelijk nog smeriger, de gewoonte daar is om er kaneel over te strooien, iets wat beter past bij appelmoes of appeltaart. Verder is niet alleen Riga, maar heel Letland een land waar de turbulente 20ste eeuw goed te zien is, bijvoorbeeld aan de architectuur. De korte periode dat het land, tussen de twee wereldoorlogen, onafhankelijk was, zijn er veel uitbundige Art Nouveau gebouwen neergezet, dit bracht Riga een plekje op de werelderfgoed lijst.


Maar verder was het de vorige eeuw kommer en kwel. Oorlogen, pogroms, volksverhuizingen, overheersing door Russen en Duitsers...communisme. Een treinreis Riga-Siberië is heel wat langer dan die tussen Amsterdam en Westerbork...het uiteindelijke noodlot was echter veelal hetzelfde.

Decolleté

Een ander reisdoel in Letland, uiteraard op de fiets, was de Oostzeekust. Ook daar veel prachtige gebouwen, veelal uit hout opgetrokken. Een groot aantal was in verval, voor een prikkie kopen ?


..Toch maar niet het onderhoud is haast ondoenlijk en in de zomer lijkt het prachtig, maar de winter duurt er ook 6 maanden, het wordt er dan nauwelijks licht en met -20 is het ook niet lekker schaatsen.

Eindbestemming waren de moerasgebieden aan de Oostzeekust, een uniek natuurreservaat. Een soort Gees, maar dan véul groter. Het moest er wemelen van de moerasvogels, met veel broedende kraanvogels. We fietsten dwars door de moerassen over kleine paden maar het resultaat was teleurstellend, hoewel uit deze steekproef wel bleek dat aldaar het aantal insecten nog prima op orde is.

Eenmaal terug weer snel in eigen omgeving fietsen. Het leek alsof ons moerasje in Gees, als jaloerse minnares, haar geliefde ten koste van alles wilde terugwinnen. Lang niet meegemaakt, maar als welkom, direct aan het begin waren er twee spannende aanvallen van een boze buizerd. In de buurt van Gees kwam het hoogtepunt, mij werd een blik gegund, diep in het Decolleté van mijn geliefd moerasje. In één blikveld gevangen waren: een ree, twee reigers, een ooievaar, drie lepelaars en geloof het of niet twee kraanvogels.


Ik weet niet of ik deze hele vakantie mijn liefde trouw blijf, maar als U wél verder gaat kijken ...een fijne vakantie...en keer weer gezond terug aan de boezem van ons Witteveen.