verhaal 84: zonvloed

De fiets een maand werkeloos in de schuur in Witteveen...een vogelverhaal uit de oude doos. Werkhoven, een leuk dorpje in de buurt van Utrecht… ongeveer 1993 na een fietstocht lekker in de zon genieten van een Trappist. Op mijn rieten ligstoel, knietjes omhoog raak ik na een tweede biertje in diepe rust….bijna in coma.

Op mijn knie bewoog wat….met grote moeite tilde ik een ooglid op….een klein jong musje was, waarschijnlijk bij zijn eerste vliegpoging, op de knie geland. Boven mij op het dak van mijn huisje een paniekerig gepiep. Waarschijnlijk de moeder schreeuwde van angst….ga weg van die slapende reus !!!! Het jonkie piepte….ik zit toch goed op deze platte tak en ik ben moe…..Echter het krijsen van de moeder overtuigde de kleine en het beestje deed weer een poging om vervolgens weer terug te vallen op de knie. Ik wil niet meer, ik kan nog niet vliegen !! piepte het vogeltje. Moeders raasde en tierde...nu vlieg je gvd weg …

Na nog twee pogingen lukt het de kleine in de bosjes te fladderen……..mij achterlatend met een verhaaltje dat ik nooit vergat.

Zonvloed

Natuurlijk is er wel gefietst, maar niet veel en op vreemde plekken…...door de wegtrekkende mist over de Golden Gate bridge in San Fransisco en langs de stranden van Los Angeles. Maar vliegtuig en auto zijn het meest gebruikt. Schuldgevoel over de milieuschade is er...als je Las Vegas aandoet besef je nog meer, dat we allemaal in een onvermijdbare spiraal zitten. Een stad in de woestijn met temperaturen die nog veel hoger zijn dan tijdens de Witteveense hittegolven. Maar koel kan je kilometers door de stad, niet fietsen maar wel lopen, dwars door de gigantische casino’s, die vermomd zijn als Europese plekjes als Venetië, Rome en Parijs. Massa’s mensen worden in- en uitgevlogen om er te gokken en heel veel te vreten en te drinken. De overvloed kent daar helemaal geen grenzen...na mij de zonvloed……. De mens als kudde, als massa is niet meer te stuiten.

In Vegas trad Jackson Browne op, een liedjeszanger waar ik in 1976 een concert van heb gezien. Fan voor het leven...dus ook nu een ticket gekocht.

In de rij voor de toegang in gesprek met een typische Amerikaanse vrouw. Oppervlakkig maar vriendelijk..ze informeerde of ik wist hoe oud de zanger was….ik wist dit...zo ontstond een vriendelijk gesprek. Van dichtbij...een opgespoten gezicht, genoeg specie voor de fam. Huizing om een huisje te metselen. Verder zwaar opgemaakt, lange kunstmatige wimpers...ozo Amerikaans….Zij had de zanger in 1977 voor het eerst live gezien, haar man in 1975...baas boven baas.

Ik overzag alle toeschouwers...veelal generatiegenoten….de meesten ook fan voor het leven….ook allemaal behorend tot diezelfde kudde. De massa is er altijd één meer dan je zelf denkt.

Individuen allemaal met een eigen verhaal en een plekje om naar terug te gaan...Witteveen bijvoorbeeld, waar de menselijke maat veelal nog wél te vinden is….zo voor de zonvloed. (before the deluge...Jackson Browne, youtube)