verhaal 86: Over slangen en ezels

Over slangen en ezels

Slangen, de meest spectaculaire waarnemingen deze zomer waren slangen. Helaas geen adder, jaloers was ik toen een Wittevener een mooie foto liet zien van een adder op het Mantingerzand. Wel een grote gladde slang, tijdens een wandeling met de voormalige voorzitter van de boy´s. Op de fiets , een paar keer zelfs, een ringslang. Eenmaal lukte het me van de fiets te stappen en de slang tientallen meters door de bramenstruiken te volgen...wel mijn kuiten beschadigd. Een andere keer ging ik doelbewust op zoek langs de waterkant...ik reed over het zandpad en wilde al keren toen ik de kenmerkende kringel in het water zag. Prompt kneep ik in mijn rem, niet beseffend dat ik vast zat in mijn pedalen.

Ik viel plompverloren, op mijn snufferd, in het zand...maar na het opstaan kon ik de slang nog wel zien verder zwemmen.

Op de heidevelden van de Hooge Stoep grazen schapen en geiten...omdat er regelmatig problemen zijn met de (loslopende) honden heeft Staatsbosbeheer een wel heel originele oplossing gevonden. Men heeft een aantal ezels losgelaten om de kudde te beschermen, deze schijnen te schoppen naar alles wat los en vast zit als de kudde wordt aangevallen. Echter ik vraag me af of het werkt...ik zag de ezels en een paar schapen...maar het merendeel van de geiten was ontsnapt aan hun bewakers en stonden aan de verkeerde kant van het hek te smikkelen van de blaadjes…..maar wel onder dreiging van loslopende mensen, honden en wellicht een enkele wolf.

Hoewel de wolven in Drenthe houden zich gedeisd….maar op de Veluwe zijn de eerste welpen gezien. Vorig jaar waren het nog één of twee solitaire vrouwtjes...en nu al een roedeltje. Het zoveelste bewijs van de verleidingskunst van het vrouwelijke geslacht….een mannetje moet toch ook dat hele pokke-eind uit Duitsland gelopen zijn om het gezinnetje te stichten.

Dodenakkers.

Na de babyboom in de 50er jaren van de vorige eeuw volgt, bijna een generatie later, onvermijdelijk de volgende boom…..de één te vroeg de andere laat, maar aan de dood is niet te ontsnappen. In Drenthe schieten de natuurbegraafplaatsen als paddenstoelen uit de grond. Binnenkort opent er weer een dodenakker pal op mijn fietsroute in Meppen.

 

Uiteraard was koploper Witteveen veruit als eerste, bij ons is er nog een hek en is het toegestaan om met kunstwerken of Xenos prullen de graven te markeren. Nu echter moet het min of meer een toegankelijk bos blijven...hoogstens een kleine grafmarkering. Misschien een tip voor de provincie, die het mountainbiken wil promoten...De Drentse Dodenakkers-tour, niet langs maar recht over de begraafplaatsen.

Hoezo weinig respect..bij de huidige overbevolking een mooi voorbeeld van efficiënt landgebruik. Voor mij als gedreven fietser geldt, mocht ik aan de verkeerde kant van het gras liggen:

dan kan het heel goed

dat ik gewoon naar boven moet

en weer vergat dat ik rust zocht in een kist.

(Jaap Fischer).

Tenslotte een tegeltjeswijsheid, gezien in de achterbuurten van LA….

Our days begin and end as stories.