verhaal 89: Modder

Het NK wielrennen is volgend jaar vlakbij op de Col du Vam... kunnen we de start niet naar Witteveen halen ??

Voor de zekerheid alvast het parcours verkend, op de terugweg langs Wijster, door het natuurgebied de Vossenberg….het pad was nauwelijks begaanbaar. De ruzie met de zwaartekracht werd verloren toen ik in een diepe kuil reed. Plons... midden in de gulzige plas. Met moeite en besmeurd de fiets en mijzelf uit de modder getrokken. Gelukkig was het even mooi weer, dus de stemming zat er al snel weer in. Een glimlach op het gezicht, toen ik mijn lotgenoten in Garminge in de modder zag wroeten. De Garminger Bioboer heeft ook een stuk weiland aan de vrije varkens gegund...ben benieuwd of we ze de komende kerstmis al op het menu kunnen zetten.

Bijna in Witteveen, een mooie vogelwaarneming ! Een tiental patrijzen vloog met moeite op. De patrijs is een soort kleine kip met vliegangst...vliegen kan het kippetje wel...maar met moeite.

Ik heb ze voor de wintersport doorgestuurd naar de Bosweg...daar is een akker speciaal ingericht om de hoenders de winter door te helpen.

Uiteindelijk vies maar tevreden weer terug in ons fijne dorp….met haar onvolprezen vrijwilligers….Op doorreis naar Berlijn zei Kennedy hier al….het gaat er niet om wat het Dorp voor jou kan doen...maar wat jij voor het Dorp kunt doen.

Greppel..

Genoeg vergaderd in mijn leven, veel liever sta ik met de voeten in de modder, hoewel echte modder moeilijk meer te vinden is op het voetbalveld.

¨Jezus¨ schreeuwde de spits van de tegenpartij vorig seizoen toen hij moe werd in het strafschopgebied en er geen fluitje klonk. Hoe wist hij dat de arbiter in de kerk woonde ?...dacht ik als scheids van dienst.

¨Mongool¨ vervolgde hij...mijn niveau schatte hij wel wat laag in….

Dezelfde stumper miste even ervoor een open doelkans, die de Queen of England moeiteloos had gescoord. Ik twijfelde even om hem te vertellen over mijn onvergetelijke optreden in een volle Kuip of te verhalen over mijn glanzende internationale profcarrière….maar gelijk hoef ik niet meer ...de zon scheen en het fluiten is weer eens wat anders dan fietsen.

Veel leuker is het trainen van het damesteam van onze Boys ??...hoewel…..ondanks de feministische golf en het Me Too tijdperk is er angst om een bal uit de greppel te halen...spinnen, muizen ed. U kent die smoezen van de meisjes wel. Sinds de komst van kunstgras lijkt de greppel rond het veld meer een diepe tankgracht.

De bravoure van de man, ik kan het niet laten om de bal te halen...echter het duurt niet lang meer voordat er na de training niet alleen meer een bal wordt gemist...maar ook de trainer, die hulpeloos in de modder achterblijft.

Verder is het natuurlijk prachtig om op een avond lekker buiten te sporten met de leukste meiden uit Witteveen en omstreken, waarbij laatst ook nog een uil achter de ballenvanger vloog. Als extra voordeel….mijn telefoongeheugen staat vol Whats-app contacten, veel meer dan vroeger, toen ik ook een groep dames mocht trainen.