verhaal 15: Zilverdraden tussen het goud

Zilverdraden tussen het goud.

Zilverdraden tussen het goud is misschien wel de eerste Nederlandse smartlap op plaat uitgebracht in 1918 al(youtube). Onwillekeurig speelde dit lied door mijn hoofd toen ik recent weer op het heideveld van de Hoge Stoep fietste. Het hele veld was overspannen door een enorm aantal spinnenwebben, hier en daar stak nog een laatbloeier paars door de zilveren deken.

Het was die ochtend het begin van een explosie aan waarnemingen. Visarend, vos, ijsvogel, roodborsttapuit…noem maar op; de meeste hoofdrolspelers uit deze verhalen lieten zich zien.

Jawel ook een oude bekende, de Zeearend zat trots als een pauw zich te warmen aan de opkomende zon.

Wat straal jij…??” riep ik de vogel toe.

Hij zat op deze vraag te wachten en kraaide van plezier…..

Heb je het niet gelezen dan, we zijn uitverkoren, wij …de zeearend gaan bijdragen aan het veilig maken van deze wereld, wereldwijd is er al belangstelling

“Hoezo…??” vroeg ik.

Wij worden ingezet om drones van IS en ander boevengespuis uit de lucht te duiken !!” kraste de arend.

Het gesprek kwam abrupt tot een eind, toen een vogelaar(v) met haar autootje naast mij kwam staan. Ze draaide het raam open en legde de loop van haar camera op de rand van het raam. Er volgde een salvo die mij deed denken aan een ouderwetse oorlogsfilm. Terwijl de zeearend voor het digitale vuurpeloton poseerde, fietste ik verder naar een volgend schouwspel…

Links een draad, voor mij de weg en rechts een draad. Tientallen zwaluwen zaten zich, op draad en asfalt, in de zon op te warmen. Ik fietste zo langzaam mogelijk die richting uit. Geïrriteerd vlogen de eerste vogels op en gingen achter de achterste zitten. Dit herhaalde zich, als een sneeuwbal rolde de zwerm vogels voor mij uit. Tot de slimste van hen, we noemen het beestje voor het gemak Joep, de oplossing vond. Joep vloog tegendraads tien meter over mij heen, de hele zwerm zwaluwen op sleeptouw. Ik stopte en zag de zwerm nu achter me, nog mopperend over al die verspilde energie zo vlak voor de trek.

Na de vreugde het verdriet.

Meer vogelverhalen in de krant. De merel is eigenlijk een vogel die er altijd is, nooit opvalt met zijn donkere verschijning.

Niet alleen in Nederland, maar ook waarschijnlijk in Witteveen is het de meest voorkomende vogel. Missen ga je het beest denk ik pas als de merel niet meer zingt. Vooral in het voorjaar is de merel de eerste die zingt en ’s avonds laat ook de laatste die met zingen stopt.

Langs de Kerkweg zat een Merel ziek te zijn, veren in de nek zaten er niet meer en het beestje kon het niet meer opbrengen om voor mij weg te vliegen. Nu hoort ziekte en dood bij het leven, een Merel is ook aan slijtage onderhevig. Echter ik schrok van een bericht in de krant. De mens heeft ebola, het varken de pest en nu schijnt de Merel populatie bedreigd te worden door het Usutu virus. Er zijn dode, besmette merels gevonden in Gelderland, Noord-Brabant en Limburg….toch niet ook in Witteveen ?